Yazar >edebiyatsinifi

Ümit Yaşar Oğuzcan – Aşk Çizgisi

Bütün yollar aşktan geçiyor, görüyor musun?
Bir aşk çizgisi var her şeyden öte
O çizgiden başka bütün çizgiler
Aşkı tüketmede

Kimi dik çizgilerin kimi paralel
Eğri büğrüsü, düzgünü, kalını, incesi
Ve bir gün sarıyor bütün çizgileri
Ölüm çizgisi

Bense hep seni çiziyorum kağıtlara, duvarlara
Yeşillerle, morlarla, mavilerle
Resmini yapıp adını yazıyorum
Renk renk çizgilerle

Tut ki iki noktayız birbirinden uzak
Bir çizgiyle aramızı birleştiriyorum
Sonra bir ev yaparak çizgilerden
İçine seni yerleştiriyorum

Başlıyoruz geometrik yaşamlara
Nokta nokta, şekil şekil
Ve bir tek çizgi oluyoruz seninle, mutlu
Öbür çizgiler umurumuzda değil

Her düşünce aşka teğet geçiyor
Tanığı çizgiler var olduğumuzun
Bir aşk çizgisi var her şeyden önce
Bütün yollar aşktan geçiyor, görüyor musun?

Ümit Yaşar Oğuzcan

Orhan Veli Kanık – İstanbul’u Dinliyorum

İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar, ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Kuşlar geçiyor, derken;
Yükseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık.
Ağlar çekiliyor dalyanlarda;
Bir kadının suya değiyor ayakları;
İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Serin serin Kapalıçarşı
Cıvıl cıvıl Mahmutpaşa
Güvercin dolu avlular
Çekiç sesleri geliyor doklardan
Güzelim bahar rüzgarında ter kokuları;
İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Başımda eski alemlerin sarhoşluğu
Loş kayıkhaneleriyle bir yalı;
Dinmiş lodosların uğultusu içinde
İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Bir yosma geçiyor kaldırımdan;
Küfürler, şarkılar, türküler, laf atmalar.
Birşey düşüyor elinden yere;
Bir gül olmalı;
İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı.

İstanbul’u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Bir kuş çırpınıyor eteklerinde;
Alnın sıcak mı, değil mi, biliyorum;
Dudakların ıslak mı, değil mi, biliyorum;
Beyaz bir ay doğuyor fıstıkların arkasından
Kalbinin vuruşundan anlıyorum;
İstanbul’u dinliyorum.

Orhan Veli Kanık

Tolga Saygılı – Sensizlik Ölüm

Yaşıyor mu yum ? bilmiyorum
Sensizlik canıma okuyor
Gözyaşlarım sel oluyor
Sensizlik ÖLÜM halimi kimse anlamıyor

Sevdanın en karasını yaşamaktayım
Belirsizlikler beynimi kemirmekte
Her şey den geçiyorum kendimden bile
Sensizliğin ÖLÜM olduğu şerbeti içiyorum

Hiç kimseyi özlemediğim kadar
Hiç kimseyi sevmediğim kadar
Tüm olumsuzluklara inat
Her şeye kafa tutuyorum
Sensizlik ÖLÜM biliyorsun BENİ YAŞATMANI BEKLİYORUM

O kadar çok özlüyorum ki seni
Bir saniye sesini duysam dünyalar benim oluyor
O kadar acılar çekiyorum ki dayanamıyorum
Gözyaşlarımın sel olup akmasına engel olamıyorum
İçimdeki zehir akıp gitmiyor beni günden güne öldürüyor

Belki benden daha zor durumdasın
Acılarıma gözyaşlarıma tek ortaksın
Dünyamsın Canımsın Varımsın
Benim her şeyimsin GEL ve ölümlerden kurtar
Sensizlikte ölmek istemiyorum
İçime zehirler aka aka ağlamak istemiyorum
Gel benim yine nefesim ol
Mutluluktan akan GÖZYAŞIM OL…!

Edebiyat Sınıfı Açıldı

Merhaba değerli edebiyat severleri, aylar önceden “Gitmek unutmak değildir sen bunu çok iyi biliyorsun. Aklımda gözlerin varken, sen buna gitmek mi diyosun? Gitmedik buradayız çok yakında karşınızdayız.” sözleri ile başlamıştık ve şu anda ilk hoşgeldin yazımız ile karşınızdayız. İlk yazımız ile birlikte yazar alımlarına başlamış bulunmaktayız. Başvuruda bulunacak arkadaşlar info@edebiyatsinifi.com mail adresine mail atabilirler.

edebiyatsinifi-kapak3